Over mij 2017-08-09T20:13:49+00:00

Over mij, Esther Roelofs

‘Ik mag graag prikkelen’

Hoe oud zal ik geweest zijn toen ik mijn eerste sprong waagde? En wáár sprong ik eigenlijk voor het eerst? Als vijf of zesjarige sprong ik van de rand van het zwembad in het water. Toen dat lukte probeerde ik de lage duikplank, veilig met mijn voeten naar beneden. Later veranderde dat in een duik, van plat op mijn buik naar steeds beter, want plat op je buik landen doet toch echt wel zeer. Daarnaast moest het wel ergens op lijken natuurlijk!

Ik beklom meer treden en was onderweg naar de hoge duikplank. Poeh! Wat een hoogte! En oh ja: ik ben ook wel eens via diezelfde treden weer terug naar beneden gegaan. Met knikkende knieën, omdat die hele duik me ineens niet meer zo’n goed idee leek…

Klimrek

Ik herinner me ook de basisschool, klimmen op een klimrek, hangend aan handen en voeten, en ineens die harde klap op de grond. Wat een bult op mijn hoofd had ik toen! Verrassend was de aandacht van de juf, waar ik op schoot mocht zitten terwijl ze me troostte. Verrassend, omdat ik niet dacht dat ze me aardig vond. Op dat moment deed ze precies wat ik nodig had. En ik? Ik liet me lekker vertroetelen.

Joerie

Ik reed pony, later paard. Ai! Wat heb ik daar ook een valpartijen meegemaakt zeg. Soms omdat ik het leuk vond, een beetje donderjagen met Joerie (mijn pony), die het op zijn beurt dan weer leuk vond mij eraf te gooien. Soms omdat het paard waar ik op reed simpelweg andere plannen had en niet gediend was van mijn aanwezigheid op zijn rug. Eigenwijs als ik was, droeg ik geen cap. Het resultaat was een fikse hersenschudding en een paar weken plat!

Het vriendinnetje dat me heeft leren paardrijden vertelde me vanaf de start: ‘Val je van je paard, dan stap je er meteen weer op!’ Dat ging bij de laatste valpartij niet op. Het paard ging er vandoor en ik was er te beroerd aan toe. Later ben ik nog wel gaan rijden. Ik moet toegeven dat dit niet meer vrij van angst was. Had ik er toch meteen weer op moeten gaan? Of is angst soms ook best oké?

Waarom vertel ik dit?

Vallen en opstaan, dat is wat mij betreft tekenend voor het (mijn) leven! Blijkbaar hebben mijn ouders dat zien aankomen, want zij stuurden me als kleuter al naar judo om te leren ‘valbreken’. Iedere keer maar weer liet ik mezelf vallen op de mat en probeerde dan zo goed mogelijk mijn val te breken.

LEF

Nog altijd vind ik dat ik moet leven, leren, ontwikkelen. Dit is in mijn ogen een weg van klimmen, springen, vallen en opstaan. In willekeurige volgorde, want je krijgt nu eenmaal op de gekste momenten te maken met uitdagingen, leuke en minder leuke kansen en gebeurtenissen. En iedere keer sta je weer voor een keuze. Klim ik? Heb ik voldoende vertrouwen in mezelf? Heb ik het LEF om te springen? Het kan zijn dat ik val! Weet ik dat ik, eventueel met hulp van mijn omgeving, weer kan opstaan?

En elke keer zoek ik een nieuwe uitdaging. Omdat het blijkbaar tot in mijn tenen zit, dat ik vind dat ik me moet ontwikkelen. En dit lukt me alleen als ik dingen doe die ik niet eerder heb gedaan, of misschien zelfs wel heel spannend vind.

Stomme bucketlist!

Zo kwam het dus dat ik een stomme bucketlist had met maar één uitdaging: een parachutesprong! Bij de gedachte eraan kreeg ik het zweet in mijn handen. Maar ik had gezegd dat ik het wilde en ik kon onmogelijk zeggen dat ik het toch maar niet zou doen.

Vrije val parachutesprong Esther RoelofsEn ik heb het gedaan. Gewoon omdat ik er zin in had, te ervaren of ik het lef zou hebben. Ook was ik benieuwd of ik los kon laten en de goede afloop aan mijn buddy toe zou vertrouwen. En ik kan je vertellen, het was een fantastische ervaring. Een vrije val op 3 km hoogte. Met 200 km p/u zo’n 30 seconden lang richting de aarde storten. Een idioot gevoel! Te kort om bang te worden. En dan de parachute die opent, de rust om rond te kijken en te beseffen wat je eigenlijk aan het doen bent. Wow! Het was écht kicken. Ik kan het niet beter omschrijven.

En deze letterlijke sprong in het diepe helpt mij te ontwikkelen, dat weet ik nu al.

En nu ga ik je niet verplichten om uit het vliegtuig te springen, zoals ik heb gedaan. Maar ik vind wel, tot in het diepst van binnen, dat het leven is om geleefd te worden. Dat drempels er zijn om overwonnen te worden. Loop je ergens tegenaan, dan ga je het aan!

Ontwikkelen

Zo doe ik regelmatig dingen om me door te ontwikkelen. Er gaat geen jaar voorbij zonder dat ik een training volg of me verdiep in nieuwe methodieken. Jaarlijks help ik tientallen mensen op weg die dachten geen plezier meer uit hun werk te kunnen halen. Ik daagde deze mensen uit vooral dingen te onderzoeken die ze niet durfden, waarvan ze dachten dat ze niet mogelijk zouden zijn. Nieuwe loopbanen, betere relaties en goede posities in het bedrijfsleven of in de zorg (want ook daar ligt mijn hart).
Dat is wat ze ervoor terugkregen. En een hoop zelfvertrouwen en plezier, in de wetenschap dat ze sterk zijn. Dat ze kunnen klimmen, springen, vallen en weer opstaan!

Dat is precies wat ik wil met mensen, dat is wat ik wil met jou!


Hangend aan de parachute_gelukt_parachutesprong Esther Roelofs_over mij
Meer weten? Kennismaken?

Coaching en training is een kwestie van vertrouwen in elkaar. Naast die passende offerte natuurlijk. Kennismaken is daarom gratis en vrijblijvend. Bel of mail gewoon direct, dan zorgen we dat er snel stappen worden ondernomen.

Ik wil vrijblijvend kennismaken